MK

Laatste artikelen

  • Ave Maria

    Laatst werd ik, voor de zoveelste keer, van mijn sokken geblazen door het Ave Maria van Caccini. Iedereen die wel eens een begrafenis of crematie heeft bijgewoond – een gebeuren dat met het ouder worden helaas steeds frequenter wordt – moet wel het Ave Maria van Giulio Caccini kennen.  Callas, Bartoli en tal van andere operadiva’s hebben het nummer vertolkt en het grijpt altijd naar de keel, of er nu een heilige of een maffiabaas ten grave wordt gedragen. Caccini heeft echter met het bewuste Ave Maria net zoveel te maken als de paus met vrouwelijke priesters. Het op muziek gezette Latijnse Weesgegroet werd gecomponeerd door de Rus Vladimir  Vavilov (nee, niet d...

    Lees meer en reageer.

  • De dood en ik

    De mokkende wolken vertikten het om rechtsomkeer te maken en hielden het verdrietige landschap in hun onverschillige heerschappij. De koeien waren al een tijdje op stal en de weiden waren herschapen tot witbescheten vogelenclaves waar ganzen, eksters, wilde duiven en meeuwen samenschoolden. De wielen van mijn wagen zongen over het natte wegdek en lieten een wolk van vuile mist opstuiven. Mijn handen plakten van het zweet. Ik reed naar de kliniek waar een vriend van me was opgenomen nadat ze hem hadden gevonden in zijn badkamer. Hij lag er al bijna vierentwintig uur, geveld door een herseninfarct. In volle bewustzijn had hij in zijn broek gepist en hij huilde geluidloos toen...

    Lees meer en reageer.

  • On

    Hij had een aversie tegen het woordje on, dat voorvoegsel dat zoveel negatieve connotatie aan een begrip geeft. Hij vermeed zoveel mogelijk het gebruik van dit, in zijn ogen, volstrekt overbodig taalprulletje, wat hij beschouwde als de blindedarm van het vocabularium. Als zijn zoontje weer eens gek deed, zei hij dat hij deze zich nozel moest gedragen, slecht weer noemde hij guur – wat nog juist is ook – en als het niet druk was in de zaak zei hij dat er tiegelijk veel volk was.

    Veel had te maken met zijn naam. In een extatische bui had zijn vader hem bij de gemeentelijke stand bedacht met de naam Onno. Vader hield wel van een grapje en de let...

    Lees meer en reageer.

  • Pavlov

    Na lang aarzelen dan toch maar gekozen voor een benzinemodel. Beter voor het milieu, minder interieurlawaai, meer rijcomfort. Ik zal het me niet beklagen. De verkoper is een kei in zijn vak, of ik ben gewoon een dweil, dat kan ook natuurlijk. Feit is dat ik voor het eerst in twintig jaar rondrijd in een benzinewagen, met alle moderne snufjes. Als ik moet stoppen aan een verkeerslicht, valt de motor uit. Beroer ik nog maar even het ontkoppelingspedaal, dan schiet ie terug aan. GPS, boordcomputer, ABS, Lambda…net echt.

    De verbruikscijfers op papier zijn indrukwekkend. Net geen vijf liter per honderd kilometer.  Nadat ik zo’n duizend kilometer heb gereden check ik h...

    Lees meer en reageer.

  • Verhaal: Cyaankali

    De vele obstakels indachtig, die zijn voorstel om een pint te gaan drinken zouden opwerpen, besloot Hendrik om tegen zijn vrouw te zeggen dat hij een ommetje ging maken. Zoals altijd, controleerde zijn eega zijn zakken en haalde er het, volgens haar, teveel aan geld uit. Een en ander maakte dat hij schielijk op de hoek van de toog plaatsnam en daar de eurocentjes bij elkaar telde, om ten minste toch één pintje te kunnen bestellen. Fons zag hem zitten en trok een meelevende grimas. Fons was weduwnaar en had al dikwijls gezegd tegen Hendrik dat dit de op één na beste levenswijze was. De beste was een rijke weduwnaar zijn. Het maakte in ieder geval d...

    Lees meer en reageer.

Auteur

marckerkhofs

Marc Kerkhofs


Volgen

Volg deze blog en ontvang updates in je mail.

Volgen


Deel deze blog op:

Help Marc Kerkhofs met het vinden van volgers en deel deze pagina op Social Media!